ครั้งสุดท้ายของข้าพเจ้า
post date :
13/02/2003 12:00:17
ข้าพเจ้าชื่อนางสาว มนนัทธ์ ซึ่งแปลว่า ใจผูกพันธ์
ข้าพเจ้ามักผูกพันธ์กับสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นผู้คน หรือว่า สิ่งของ หรือแม้แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆประจำทุกเมื่อเชื่อวัน เมื่อถึงเวลาที่ควรจะละจากสิ่งเหล่านั้น ย่อมเป็นเรื่องยาก
.......กับไดอารี่ที่เขียนในอินเตอร์เนตนี้ก็เหมือนกัน
ข้าพเจ้าเริ่มเขียนไดอารี่หน้าแรกเมื่อตอนอยู่ปีสอง โดยการแนะนำจากหวาน ซึ่งเขียนไดอารี่มาก่อนระยะหนึ่งแล้ว
ข้าพเจ้าเคยมีไดอารี่เป็นเล่มเล็กๆหลายเล่ม และพยายามจดในสิ่งที่คิดแต่ละวัน เมื่อครั้งอยู่ประถม แต่เมื่อเขียนไประยะหนึ่งแล้ว ก็เกิดความรู้สึกว่าเบื่อ และเลิกไปในที่สุด
ความแตกต่างระหว่างไดอารี่นี้ คือความรู้สึกที่ดึงดูดให้มาเขียนอีก เมื่อได้รับ comment หรือความคิดเห็นของคนอื่นที่มีต่อเรา ทั้งที่เราก็ไม่รู้หรอกว่า comment เหล่านั้นมีความซื่อตรงต่อความรู้สึกของผู้พิมพ์ทิ้งเอาไว้มากแค่ไหน
ข้าพเจ้ามีไดอารี่ในดวงใจอยู่นิดหน่อย ซึ่งเป็นไดอารี่ที่เกิดจากการประทับใจในข้อความของบุคคลเหล่านั้น และติดตาม เช่น i_here_jate , T-One , a75frontbra , vexer , nokhuk และอื่นๆอีกมากมาย โดยเฉพาะทีวันไดอารี่เป็นไดอารี่ที่ข้าพเจ้าเคารพรักมากที่สุด
ข้าพเจ้าเคยเขียนไดอารี่ที่เวบไดอารี่ฮับ เป็นไดอารี่ชื่อ คนชอบโกหก โดยจะบอกทุกคนที่เข้ามาอ่านว่าเรื่องที่คุณกำลังอ่านนั้น ไม่ใช่เรื่องจริง ถึงแม้จะบอกอย่างนี้ ในตอนแรกก็มีคนเชื่อมากมาย และจะรู้ตัวในตอนจบของแต่ละวันว่าโดนหลอกเข้าให้แล้ว
ข้าพเจ้ามีความสุขมาก กับการเขียน และการถ่ายทอดความรู้สึกต่างๆผ่านภาษาสู่ปลายนิ้วและแป้นพิมพ์
ข้าพเจ้าใช้เวลาในแต่ละวัน ต่ออินเตอร์เนตที่บ้านในตอนดึก เมื่อ update ไดอารี่เสร็จแล้ว ก็ต่อด้วยการ chat บ้างเป็นบางครั้งซึ่งกินเวลาวันละประมาณ 1-2 ชั่วโมง ในตอนเช้าของการมามหาลัยที่เช้าตรู่ ไม่มีอะไรทำ ข้าพเจ้าก็มาเล่นอินเตอร์เนตที่ห้องคอมคณะ จนเพลิดเพลิน...
เหมือนเป็นการเสียเวลาที่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน นั่นสิ..
ตั้งแต่ปีสองเทอม 1
มาจนถึงปีสามเทอมสอง กี่เทอมแล้วไม่กล้านับ
การที่ข้าพเจ้ามานั่งนึงทบทวนถึงว่าวันนี้ได้ทำอะไรไปบ้าง รู้สึกอะไรบ้าง ซื้ออะไรกินบ้าง อกหักจากใครบ้าง ทำข้อสอบได้บ้างหรือเปล่า หรือร้องไห้ไปบ้างรึเปล่า หมื่น ร้อย พัน...ทำไม?
ข้าพเจ้าคิดแบบนี้มาหลายครั้งและคิดจะเลิกเขียนไดอารี่ wonderwall นี้มาแปดครั้ง ...สองครั้งที่ประกาศว่าจะเลิกเขียนไดอารี่ แล้วในที่สุดก็กลับมาเขียนอีก ไม่ทราบด้วยเหตุใด
คาดว่าตอนนี้ไดอารี่มีเกือบสามร้อยหน้าได้แล้วและคิดว่าถึงตอนนี้มันสมควรจะอิ่มตัวเองได้แล้ว
....อดีตที่ทำไป กับอนาคตที่กำลังจะทำ อันไหนสำคัญกว่า...
ไดอารี่คืออดีต อนาคตอยู่ในหัว และกำลังจะทำ
ข้าพเจ้าควรมีพื้นที่ส่วนตัว ที่ไม่จำเป็นต้องมารายงาน และไม่ต้องให้ใครเห็นหน้าได้แล้ว เพราะคงน่ากลัวเหมือนกันถ้าข้าพเจ้าจะเขียนไดอารี่ไปจนวันตาย จนวินาทีสุดท้าย
ตอนนี้ข้าพเจ้าเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี
*การเรียนอยู่ในระดับปานกลางและมีความไม่แน่นอนในการหางานทำ ทางด้านการเงินการธนาคาร
*เคยเรียนเก่งที่สุดตอนอยู่ประถม1-6 โดยได้คะแนนมากที่สุดในระดับชั้นและค่อยๆเป็นเด็กที่เรียนปานกลางเมื่อเข้าไปอยู่โรงเรียนเตรียมฯ
*อุปนิสัย เป็นคนขี้เกรงใจ ไม่กล้าปฏิเสธคน
*ความสามารถพิเศษที่มีไม่เกี่ยวกับสายงานที่จะต้องไปทำ
*ข้าพเจ้าไม่เคยเรียนภาษาเพิ่มเติมนอกจากในมหาลัย
*ข้าพเจ้าไม่เคยไปเรียนภาษาจีนกลางกับเพื่อน
*ข้าพเจ้าไม่เก่งคอมพิวเตอร์และเกลียดเอามากมาก
*ข้าพเจ้าไม่เคยอ่านหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจรายวัน
*ข้าพเจ้าเล่นเกมส์ทางการแลกเปลี่ยนซื้อขายเงินตราได้ลำดับที่สี่สิบกว่า จาก 50 คน
โดยขาดทุน เป็นจำนวนเกือบสองล้าน
*ข้าพเจ้ามีหนังสือที่อยากอ่านหลายเล่ม แต่ไม่มีเวลาที่จะอ่าน ไม่รู้ว่าเวลาเอาไปไหนหมด
*ข้าพเจ้าเป็นคนช่างฝันและคิดอยากทำงานในสิ่งที่ตนรักแม้ว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่ตรงกับที่เรียนมา
*ข้าพเจ้าตื่นจากฝันและคิดว่าอีก 1 ปีข้างหน้า ข้าพเจ้าจะเป็นพลเมืองคนนึงที่ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีความรู้ และขวนขวายความรู้ใส่ตัวเอง วันละเล็กละน้อย
แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในความฝันอีก แต่ซักวันที่โอกาสมีก็คงจะได้ทำอย่างที่ตัวเองรัก แต่ที่แน่ๆ ขอให้ได้บรรลุความต้องการขั้นพื้นฐานของชีวิตก่อน และไม่รู้สึกว่าตัวเองทำงานไปวันๆอย่างที่ไม่มีความรู้หรือประสิทธิภาพอะไร
พูดมาซะยาว
ข้าพเจ้าขอให้ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา
จงเดินทางโดยสวัสดิภาพ
และมีชีวิตที่ตัวเองพอใจ
« ภาพฉายงานบายเนียร์ + อ..
37 Comment
|
ครั้งสุดท้ายของข้าพเจ้..
